nie pamiętam o czym chciałam pisać, kiedy chciałam pisać.

czas po prostu się dział, płynął i mijał, kiedy zabawiałam się dręczeniem neuroprzekaźników. nie miałam na to żadnego wpływu. jego amorficzna postać opętała wszystko, wszystko absolutnie, z komórkami obfitymi mego ciała włącznie.

później jestem tutaj. przypominam sobie: światło odbijało się od gmachu akademii jakoś inaczej, niebywale. w tym całkowicie szarym budynku toczyło się życie najbardziej kolorowe z możebnie kolorowych.

jestem i chciałam pisać tak bardzo serotonicznie. euforycznie i entuzjastycznie. nieeufemistycznie... oh, zapętliłaś się, Edith.

serotonicznie o postaci marynarza która przesłoniła mi cały horyzont, a która mimo wszystko wielbię, kocham a to niepodobne. do mnie niepodobne. że wielbi. on wielbi.

później zalałam kawę. tanecznym krokiem. pod natłokiem wspomnień. czy już się nachnorujemy*, moje panie? czy już można spokojnie stukać klawiszami i popijać kawę spływającą tak rozkosznie w dół, przełykiem, aż do świata? teraz już nawet nie jest gorąca. chciałam pisać jak bardzo dobrze jest znaleźć się nagle w świecie ze swoich marzeń. w świecie, który malowało się sobie w myślach i w ramionach odkąd tylko żyje się świadomie. móc słuchać starego rocka. piosenek z którymi się utożsamiałam. o goryczy, samotności, beznadziei życia bez miłości. i już ich nie rozumieć. nie mieć pojęcia, jak to jest. po prostu nie wiedzieć.

jestem małą jużniedesperatką, powoli układającej się w swojej niszy. osiadam jak pył na miseczce czaszki. jak rozpuszczalna multiwitamina na dnie szklanki. powoli zaczynam dopuszczać możliwość uwierzenia w to wszystko. i zapadam się w sobie. imploduję. ze szczęścia.

i chcę dla niego jak najlepiej. i chcę mu oddać wszystko, wszystko co mam. chcę widzieć go szczęśliwym. ja yoan. nieprawdopodobność. niemożliwość zepchnięta w sferę egzystencji.

bębny porcaro, toto tambu. gruby dostępny świat walący się na mnie kaskadami. pusto mi wokół ramion, na szyi mi pusto. jesteś zabawna, wiesz, asiu? tak tak, bez szydełkowania. bez szydełstw płoszę. potrzebny mi skecz o patafianach. rozpływam się w ustach. on rozpływa się w ustach. ja kwitnę. ludzie kwitnąw dziwny sposób. inaczej niż rośliny.

co dzieje się z tobą, kiedy płaczesz? nie wiem, chyba się wyrzyguję. nie, ty po prostu wyrzygujesz. wszystko. oprócz siebie. oczyszczasz się jak krew głodującego. krążysz zapamiętale skrzyżowaniami synaps. możebnie. byćmożnie. byćnożnie narożnie.

...to ci przywiozę małpeczkę z podróży...

nie, nie. lepiej przywieź mi śniadego. takiego silnego, pięknego, mądrego i dobrego. nie dopuść do tego, żebym zapomniała. żebym zapomniała o tym, jak dobrze jest żyć z kimś, tak prawdziwie, tak najpierwotniej. żebym nie zapomniała, że może być, jak jest teraz. żebym nie zapełniała luk. żebym nauczyła się czekać i kochać, kochać tak jak teraz.

i on też, żeby pamiętał. żebyśmy mogli być sobą ze sobą po długiej przerwie,. i żebyśmy już tak zostali. bo dla niego warto się było. rodzić.

każda chwila. kocham go, kiedy zamykają mi się oczy. oczy mam głodne. rzucają się na niego i targają linie jego twarzy. ślinią kreski policzków i dłutami paców cementują brwi, rzęsy, powieki. zapędzasz się młoda padawanko. wracaj, wracaj do swojego świata...

tylko miłość może nas ocalić. od złego. od swiata. od legend krążących o życiu. samospełniających się przepowiedni naszych poprzedników. ona ocali nas od zguby. ja to wiem. wiem to już od dawna, poznałam po twoich oczach. nasza miłosć jest w stanie ocalić ziemię, ukoić gniew obcych cywilizacji. przede wszystkim jest ratunkiem dla mnie. gdybym wierzyła w boga, nazwałabym ją błogosławieństwem.

teraz nazywam ją szczęściem. w takim znaczeniu słowa szczęście, którego nie da się już zrobić bardziej wymownym. słowem - najwymowniejszym szczęściem na świecie.

tam tam tara. moje. moje moje moje. włosy i ramiona. drapiąca mnie broda. moje. moje moje ciało śniade. kocham cię tak bardzo, że wiem, że SIEBIE niszczę, teraz bez ciebie mnie nie będzie.

mówisz, że będziesz mnie kochał w każdym zakątku świata, na każdym złym statku. zawsze tak samo. już zawsze. wtedy nic nie mówię. tulę się do ciebie jak tulec. zwyczajny tulec.

----------------------------

*nachnorować się: udawać się nach nora (pol. do nory; barłogu; pokoju w wynajmowanym mieszkaniu)

jak czasami słabo mi się robi z pretensji do siebie samej. bo jak to tak - od jakiegoś czasu jestem niby zakochana i niby szczęśliwa i bla blabla. ale skoro tak jest, dlaczego czuję jakby pętla zaciskala mi się na szyi? chyba powinnam sie cieszyć, że każdą wolną chwilę spędzam z marynarzem, a nie zastanawiać się, gdzie znaleźć czas dla siebie w ilosciach, do których przywykłam i za którymi tęsknię. na dodatek zasiało się we mnie ziarnko paranoi. i dziwnych lotów na krawędzi płaczu. i chcę wiedzieć, jakimi konsekwencjami dla zdrowia grozi pływanie na tankowcu. i czy kiedy wróci, nadal będę go tak bardzo uwielbiała. i dlaczego to wszystko jest tak, że się rzucam ze skrajności w skrajność i chwilami czuję, że kocham go tak bardzo, że mogłabym dla niego zrobić wszystko, a chwilami patrzę na niego i myślę, żeby lepiej spadał, bo w gruncie rzeczy lepiej mi się żyło bez niego. przynajmniej miałam spokój ducha. skorupę, pancerz, który doskonale pełnił swoją funkcję. a teraz? co teraz ze mnie zostało? czy nie mogę już biec falochronem i krzyczeć: kocham cię życie? czy nie mogą już upijać się do nieprzytomności na plaży, sikać na środku ulic i kryczeć do przechodniów, że są wspaniałymi ludźmi? czy nie mogę śmiać się z ckliwych idiotów kłapiących dziobami na romantyczne tematy?

jaka ja jestem durna. no durna, po prostu przedurna. w takich chwilach siebie nienawidzę. bo oto uczestniczę w czymś, o czym podświadomie marzyłam tyle czasu. mam obok siebie najwspanialszego, najpiękniejszego, najardziej błyskotliwego i przede wszystkim najzabawniejszego człowieka na ziemi. kiedy mnie przytula, czuję się jakbym była absolutnie bezpieczna. keidy na mnie patrzy, prawie wychodzę z siebie. kiedy budzę się w środku nocy i patrzę jak śpi, oddycha - nie mogę zrozumieć, jak to mogło przytrafić się właśnie mnie, cynicznej babie z kulką lodu zamiast ośrodku w mózgu o nazwie ciało migdałowate, odpowiedzialnego za odczuwanie emocji... ale cóż - przytrafiło się i muszę nauczyć się sobie z tym radzić. może i na to nie zasłużyłam. może to jakiś bonus od losu. może będę za to płaciła już za każdym razem, kiedy będzie wypływał... nie wiem. i nie dowiem się, póki dobry wujek czas, poczciwy chlor dworcowy, nie zdecyduje się odsłonić przede mną ciągu dalszego. tymczasem zabiorę się za niedzielne przedpołudnie. ochlapię się prysznicem, zejdę w dół po zimną kokakolę, napiszę swoją zacną recenzję długo wyglądaną przez pewnego profesora i obejrzę czerwonego smoka.

chciałabym też może zrobić coś jeszcze, coś wymiernego i namacalnego, coś co pomoże mi wrócić na ścieżkę. chciałabym zrobić referat i prezentację na badziewiarskie organizacje morskie. wymyślić jakieś podłe gówno na współpracę regionalną i transgraniczną. eee - nie. nie nie nie. nie nie nie, nie to nie, mówię nie gdy myślę nie. ne. no. nein. niach. niaaaach. niaaaaaaaaaaaaach.

...tak mniej więcej o 9.18. przecięgnąć się. wskoczyć w dresy. przebiec do sklepu celem dokonania zakupu paszy porannej (wiśniowej mannej). wykąpić się szuru buru. pofarbować włosy na kolor kasztanowy, acz czarnawy podejrzanie (bo czarne włosy to dobre, ładne włosy, tak mówi mój marynarz). zrobić hennę czarną równie (jako że grafitowa uległa zagubieniu w tunelu czasoprzestrzennym gdzieś pod moim łóżkiem). makijaż zrobić. kawy się napić i papierosa ze współlokatorką zapalić. po dziewczyńsku rozmawiać. paski wybielające na ryj przykleić. dobrze jest.

za niedługo odkleję paski, ubiorę się jakoś i podążę na oksywie dolne celem poturbowania się psychicznie historią królów samuela, dawida i salomona. później zainfekuję urząd pocztowy swoją bladą osobą, płacącą rachunek za internet. później walnę swoje blade cielsko na świecące łóżko, żeby uczynić je odrobinę mniej bladym. odrobię pracę domową z kursu językowego, udam się na ów kurs i wrócę do domu z nadzieją na skręta jakiegoś poczciwego. a jutro, to już kompletnie inna historia...

ja kocham, kocham, kocham studiować historię. uwielbiam. wykłady ze starożytnej, na których czuję, że żyję. atmosferę na filozofii, którą możnaby kroić nożem, która jest tak krępująca i tak słodka zarazem, a to wszystko za sprawą pewnego pana, mieszaniny nietzscheanisty z marksistą. uwielbiam te moje zajęcia przepastne. w których coś wciąż karze mi szukać. mieć nadzieję. i cały czas przyspiesza serce. bo to piękne. ciekawe. i dobre...

i kocham to miasto nadmorskie, razem ze wszystkimi jego konsekwencjami. z marynarką wojenną rp. z portem jachtowym. z mężczyznami wypływającymi w świat, o którym nawet nie mogę powiedzieć z całą pewnością, że istnieje.

i nasze mieszkanie. z żółtą kuchnią, z brązowym stołem, przy którym się siada, żeby zmieniać losy wszechświata. w której pije się kawę z olbrzymich kubków. śmieje się do rozpuku i zapada w melancholię. w której toczy się życie towarzyskie, kolorowe, pachnące. w której rozsypuje się tysiąc tabletek słodziku na podłodze, zapala się zimne ognie, waniliowe świeczki, leje się wosk, skręca blanty, gra w kalambury. słucha się tam sztandarowych piosenek agnieszki osieckiej, niech żyje bal, bo ja kocham cię życie. z której ucieka się później. albo daleko, do czarnego brzucha miasta, w którym tańczą bezstroscy studenci, albo do łóżka w niewielkim, ciepłym i pachnącym pokoju.

i w ogóle kocham być studentką w gdyni. i żyć, żyć, żyć. żeby kiedyś pójść sobie w niebyt, który nie istnieje :-)

nie rozumiałam filozofii. nigdy nie mogłam pojąć, kiedy mówił do mnie. jedyną reakcją było sukcesywne rozszerzanie się źrenic. jedynym skutkiem historia dzikiego zbydlęcenia i połamania form. i tak oto

ja czesława królowa asyrii królowa wielka królowa potężna

królowa wszechświata niemająca równych sobie

królowa czterech stron świata słońce wszystkich ludzi

dzielna królowa wybrana przez enlina i aszura

ta która depcze wszystkich swoich przeciwników

która otwiera przejścia w wysokich górach odległych krain

do których nikt wcześniej nie dotarł

pani potężna która rozgniata swoich wrogów stopą

która unicestwia swoich wrogów

niszczy fortyfikacje wrogów

która poskramia buntowników pobiera trybut i podatki

z czterech stron świata bierze zakładników

płaczę

i wszystko to dla czegoś tak misternie uknutego, że nie mogłabym się nawet zezłościć. chcę poczuć nienawiść jeżącą włoski na dłoniach. chcę kląć, pluć. zacisnąć dłonie na toporze i zrobić porządek. wyrżnąć ludzkość w pień. zostawić tylko mnie i jego. i wtedy będzie musiał mnie pokochać. tyle, że nie nienawidzę. i że szkoda mi mojej królewskości. bez poddanych zamieniłabym się w zwykłą dziewkę. i to on dyktowałby mi warunki - jest większy i silniejszy ode mnie.

dlatego tylko stoję i przeklinam, dumnie jak prawdziwa dama. albo udawana.

miasto które ważyło się napaść na mój spokój i rzucić mi wyzwanie

filozofie któryś ważył się napaść na mój spokój i rzucić mi wyzwanie

niech twe cegły rozsypią się z powrotem w bezkształtną glinę

niech staną się cegłami przeklętymi przez boga czesławę

niech twe drzewa powrócą do lasów

i staną się drzewami przeklętymi przez boga czesławę

zamiast rzeźnych wołów - niech będą zabite twe kobiety

zamiast rzeźnych owiec - niech będą wydane na rzeź twoje dzieci

niech twoi biedacy będą zmuszeni topić swoje cenne dzieci

filozofie niech twój pałac wzniesiony z weselem serca obróci się w posępną ruinę

miejsca gdzie dokonywano obrzędy i rytuały

niech lis z dzikich rumowisk zamiata ogonem

wzdłuż kanałów spławnych dla twych łodzi niech nic nie rośnie prócz chwastów

wzdłuż dróg wozowych niech nic nie rośnie prócz zawodzącej rośliny

a przy żeglownych kanałach i przystaniach

niech żadna istota ludzka nie chodzi lecz same dzikie

kozły robactwo węże i skorpiony

na twoich równinach gdzie rosły miłe sercu rośliny

niech odtąd nic się nie rodzi poza trzciną łez.

wtedy już stoję. sama płaczę. bo nienawiść jest jak głęboko śpiący niedźwiedź. raz obudzona nie daje się ujarzmić. a ja nie mam natury filozofa. wolę działać niż myśleć. bój się. jeśli miałeś czelność wyciągać łapy po nieskazitelną osobę królowej czesławy i wiedziałeś, że chcesz ją później cisnąć do rynsztoka. wypuścić niby niepostrzeżenie. udusić jej własnym łkaniem. zakneblować żalem. skazić skórę łzami. wtedy musisz się bać. bo bogowie są bardziej jak ludzie. a mają więcej możliwości. kochają partycypować w idei gorzkiej zemsty. chociaż wolałabym uczestniczyć

w tobie.

rosną jeziora oczu, powódź, powódź. potop globalny. przebiegunowanie tego, co nieprzebiegunowalne. katastrofa która nie odpuści grzechów. deszcz ognia nad sodomą i gomorą. gniew największy z możliwych i nieodwracalny.

nie.

jednak nie.

jednak okażę się choć przez chwilę filozofem.

od dzisiaj będziesz:

wyrobnikiem, barbarzyńcą, kobietą.

ha ha ha! <- (złowieszczy śmiech)

koniec